رامین احمدی

با سلام

در این مقاله ادامه مبحث قبل در مورد سرعت و کارایی برنامه نویسی در شرپوینت را مورد بررسی قرار میدهیم .

4 – استفاده از Paging در جستجو ها

همانطور که میدانید لیست های شرپوینت میتوانند هزاران آیتم را ذخیره نمایند ، اما همه ما شنیدیم که برای اینکه کارایی لیست در بهترین شرایط باشد تعداد آیتم ها نباید از 2000 بیشتر باشد . وقتی که تعداد این آیتم ها از این حدود تجاوز میکند کارایی پایین میاد و برای اینکه بتونیم بهترین بهروری را داشته باشیم میتونیم از تکنیک ایندکس کردن ستون ها و نماها استفاده کنیم .

در کنار رعایت کردن این موارد خیلی مهمه که در هنگام دسترسی به داده ها نیز مواردی را رعایت کنیم تا کارایی را در برنامه خود افزایش بدیم ، همانطور که قبلا نیز اشاره شد دسترسی به داده هایی که شما نیاز دارید بار نسبتا سنگینی را بر دیتابیس می گذارد ، اما خوشبختانه در مدل شی گرا شرپوینت امکاناتی فراهم شده است تا بتوانید این موارد را به خوبی برطرف کنید .

صفحه بندی کردن اطلاعات یا Paging یک تکنیک بسیار خوبی است که در نرم افزارهای کلاینت و وب استفاده می شود ، مثل کنترل GridView که با صفحه بندی کردن اطلاعات پیمایش اطلاعات را برای کاربران آسان تر می کند که اگر به درستی پیاده سازی بشود بار اضافی بر روی دیتابیس را کاهش می دهد .

کلاس SPQuery مشخصه ای بنام ListItemCollectionPosition دارد که این امکان را برای شما فراهم میکند تا صفحه ی آغازین را مشخص کنید و همانطور که قبلا نیز گفته شد RowLimit مشخص میکند که در هر صفحه چند آیتم نمایش داده شود ، بیایید با هم نگاهی به یک مثال بیاندازیم :

SPQuery query = new SPQuery();

query.RowLimit = 10; // that is our page size

do

{

SPListItemCollection items = SPContext.Current.List.GetItems(query);

// do something with the page result

// set the position cursor for the next iteration

query.ListItemCollectionPosition = items.ListItemCollectionPosition;

} while (query.ListItemCollectionPosition != null)

List.GetItems هر بار با گرفتن Query فقط 10 آیتم به ما ارائه می کند و ListItemCollectionPosition همانند یک اشاره گر عمل کرده و صفحه بعدی که باید اجرا شود را در خود نگهداری میکند ، در شکل زیر میتوانید فعالیت های دیتابیس را ملاحظه کنید :

و اگر نگاه دقیق تری به دستورات SQL بیاندازیم میبینیم که آیتم ها از صفحه معین شده فیلتر می شوند :

5 – بروز رسانی تعداد زیادی آیتم

در مورد قبلی در مورد بهترین نحوه دسترسی به اطلاعات صحبت کردیم و حالا میخواهیم در مورد بهترین نحوه بروز رسانی آیتم ها را مورد بررسی قرار دهیم .برای اضافه کردن یا بروز رسانی آیتم ها راه های متفاوتی وجود دارد ، به طور مثال برای بروز رسانی از SPlistItem.Update و برای اضافه کردن آیتم از SPListItemCollection.Add استفاده میکنیم ، به طور مثال :

for (int itemIx = 0; itemIx < 100; itemIx++)

{

SPListItem newItem = items.Add();

// fill all the individual fields with values

newItem.Update();

}

اگر نگاه دقیقی به کدهایمان بنداریم متوجه خواهیم شد که با هر بار اجرا شدن متد Update یک متد داخلی به اسم SPListItem.AddOrUpdateItem نیز اجرا می شود که یک stored procedure برای انجام این عملیات را صدا میزند .

در این مثال اضافه کردن 100 آیتم به یک لیست 4.5 ثانیه طول می کشد .

اگر شما احتیاج دارید تا تعداد زیادی آیتم را بروز رسانی کنید بهتر است به جای استفاده از متد Update از تابعی به نام ProcessBatchData که توسط کلاس SPWeb قابل دسترسی می باشد استفاده کنید .

ProcessBatchData متدی که با فرمت XML ساخته می شود را اجرا میکند ( در این مقاله میتوانید توضیحات بیشتری در این ضمینه کسب کنید ) ، نگاهی به مثال زیر بیاندازید :

StringBuilder query = new StringBuilder();

for (int itemIx=0;itemIx<100;itemIx++) {

query.AppendFormat("<Method ID=\"{0}\">" +

"<SetList>{1}</SetList>" +

"<SetVar Name=\"ID\">New</SetVar>" +

"<SetVar Name=\"Cmd\">Save</SetVar>" +

"<SetVar Name=\"{3}Title\">{2}</SetVar>" +

"</Method>", itemIx, listGuid, someValue, "urn:schemas-microsoft-com:office:office#");

}

SPContext.Current.Web.ProcessBatchData(string.Format(

"<?xml version=\"1.0\" encoding=\"UTF-8\"?>" +

"<ows:Batch OnError=\"Return\">{0}</ows:Batch>", query.ToString()));

پس از اجرای این کد و مقایسه آن به روش قبلی میتوانید متوجه شوید که تقریبا 2 ثانیه اختلاف وجود دارد :

استفاده از این روش برای به روز رسانی تعداد زیادی آیتم بسیار مناسب می باشد ولی در هنگام استفاده از این روش باید نکات زیر را رعایت کنید :

- حتما از StringBuilder استفاده کنید نه String .

- فراخوانی ها را به قطعات کوچک تر تقسیم کنید تا با خطای حافظه مواجه نشوید .

- به عنوان پیشنهاد دیگر شما میتوانید از متد UpdateListItems وب سرویس نیز استفاده کنید .

6 – کدام لیست ها کند هستند ، چرا از آنها استفاده میکنیم و چرا کند هستند ؟

همانطور که میدانیم کارایی لیست ها با بالا رفتن تعداد آیتم ها کاهش می یابد ، در بیشتر سایت ها و بلاگ ها صحبت از 2000 آیتم میباشد اما این تعداد آیتم مشکل اصلی ما نمی باشد ، در حالت عادی شما میتوانید بیشتر از این هم آیتم در لیست ذخیره کنید ، همه ی اینها بستگی به این دارد که چطور این لیست ها نمایش پیدا میکنند .

اما سوال اصلی در اینجا اینه که : چطور میتونیم مشخص کنیم کدام لیست ها باعث کاهش کارایی می شوند و به صورت عادی چگونه مورد استفاده قرار می گیرند ؟

در ابتدا ما نیاز به این داریم که نحوه استفاده از این لیست ها را مورد بررسی قرار داده و مشکلات ناشی از آن را استخراج کنیم .

راه های زیادی برای بررسی عملکرد و نحوه دسترسی به داده ها در شرپوینت وجود دارد ، شما میتوانید از فایل های IIS Logs استفاده کنید ( برای اطلاعات بیشتر این مقاله را مطالعه کنید ) یا از SharePoint Usage Reporting Feature استفاده کنید .

بهترین راه برای مانیتور کردن کارایی لیست ها آنالیز زمان پاسخ دهی HTTP به آدرس لیست و نما ها میباشد . آدرس یک لیست شرپوینت فرمتی به صورت زیر دارد :

http://servername/site/{LISTNAME}/{VIEWNAME}.aspx.

شما میتوانید توسط ابزار های مختلفی به آنالیز این زمان بپردازید ، در اینجا ما از ابزار Business Transaction محصول شرکت DynaTrace  استفاده می کنیم ، در شکل زیر میتوانید نمایی از این سناریو را ملاحظه کنید :

نتایج بالا اشاره خوبی به لیست ها و نماهایی که به صورت معمول مورد استفاده قرار میگیرند دارد و اینکه چطور آن ها به خوبی اجرا می شوند ، همچنین در این انالیز فقط درخواست های HTTP  مربوط به صفحات نمایش لیست ها و نماها مورد بررسی قرار گرفت ، ما میتوانیم  کارایی لیست ها را با استفاده از وب پارت ها یا صفحات اختصاصی و همچنین دسترسی به بیش از یک لیست مورد بررسی قرار دهیم .

ما میتوانیم این کار را توسط کلاس های شرپوینت مثل SPList  ، SPView  یا SPRequest.RenderViewAsHtml انجام بدیم . شکل زیر آنالیز لیست با استفاده از متد SPRequest  را نمایش می دهد :

در شکل بالا به ما شناسه یکتای لیست نمایش داده شده ، هر لیست و نما در شرپوینت دارای یک شناسه یکتا از نوع GUID  است . راه های زیادی برای بدست آوردن نام لیست وجود دارد ، به طور مثال شما میتوانید با قراردادن شناسه لیست در آدرس بار و رفتن به تنظیمات لیست نام آن را بدست آورید :

http://servername/_layouts/listedit.aspx?List={GUID}

با مشخص شدن لیست ها و نماهایی که دسترسی به آنها بیشتر است میتوانیم مواردی که باعث کاهش کارایی می شوند را بررسی و مشکلات مربوط به آنها را برطرف کنیم . مواردی که باعث کند شدن لیست ها می شوند اغلب شامل موارد زیر است :

- تعداد زیادی آیتم در نمای لیست ها نمایش داده شود .

- بالا بودن تعداد آیتم ها بدون داشتن فیلترگذاری و ایندکس کردن ستون ها

- دسترسی نادرست به داده ها از طریق وب پارت

مدل شی گرا شرپوینت امکانات بسیار زیادی را برای توسعه دهندگان فراهم کرده است تا بتوانند تغییرات مورد نظر را در محیط شرپوینت  اعمال کنند و برای این کار راه های بسیار زیادی را در اختیار شما قرار داده است اما بسیار مهم است که هنگام پیاده سازی نرم افزارهای مبتنی بر شرپوینت کارایی آن را نیز مدنظر داشته باشید .

امیدوارم که این مطلب مورد استفاده شما عزیزان قرار گرفته باشد .

موفق و پیروز باشید .

در این مقاله نگاهی به امکانات جدید SharePoint Designer 2010 خواهیم داشت .

ظاهر Ribbon

همانند دیگر محصولات جدید مایکروسافت SharePoint Designer نیز از ویژگی Ribbon بهره مند است ، با باز کردن SharePoint Designer اولین ویژگی که با آن روبرو می شوید همین امکان است که منوهای اضافی از محیط برنامه حذف شده است .

همانطور که در تصویر ملاحظه می کنید دو دکمه برای Workflow وجود دارد که این امکان را به شما می دهد که بر روی لیست ها و کتابخانه بتوانید فرایندی را ایجاد کنید و Reusable Workflow نیز برای کار با داده های عمومی به کار می رود .

تغییر در محیط ایجاد فرایند

زمانی که میخواهید یک فرایند جدیدی را ایجاد کنید پنچره ای همانند شکل زیر برای شما نمایش داده می شود که میتوانید تغییرات اساسی که در آن صورت گرفته را ببینید :

همانطور که مشاهده میکنید دیگر برای ایجاد یک فرایند برای شما یک پنجره Popoup باز نمی شود و حالا شما میتوانید فرایندها را جزئی از ساختار محیط SharePoint Designer ببینید با ظاهری بسیار مرتب و همچنین قابلیت های بیشتر !

خوب ، مطمئنا نمی توان خیلی از ویژگی های جالب ورژن جدید را در شکل بالا دید ، با من همراه شوید تا به شما برخی از این امکانات جالب را نمایش دهم .

یکی از ویژگی های جالبی که در کار کردن با این ورژن مشاهده می شود این است که شما میتوانید کنترل بیشتری بر برنامه با استفاده از کیبورد داشته باشید و دیگر مانند ورژن قبل لازم نیست تمام کارها را با ماوس انجام دهید ، به محض تایپ در این محیط میتوانید به تمام مراحل فرایند و متغیرها و ... دسترسی داشته باشید :

وقتی که شما ماوس را بر روی تکست باکس ها قرار میدهید ، به شما لیست کامل از تمام Action ها نمایش داده میشود ، کافی است چند کلمه از Action را تایپ و کلید Enter را فشار دهید :

این ویژگی تا حدی شبیه امکان IntelliSense در ویژوال استودیو می باشد ، اما تفاوت هایی وجود دارد ، مثلا شما باید حتما Enter را بزنید تا لیست برای شما نمایش داده شود در حالی که در ویژوال استودیو در هنگام تایپ میتوانید به کلاس ها و توابع دسترسی داشته باشید :

پیکربندی Action ها

یکی از مهمترین و بهترین ویژگی هایی که در این ورژن مشاهده میشود امکانات پیکربندی Action هاست ، دیگر از پنچره های تو در تو و گیج کننده ی ورژن قبل خبری نیست و این کار به سادگی و در یک پنجره ی کوچک قابل انجام است :

دکمه ویرایش مشخصات همانند همان پنجره ی آشنای ورژن قبلا است ، لینکی که با کلیک بر روی آن پنچره ی کوچکی برای ویرایش باز می شود ، اما یکی از امکانات جالب دیگر این است که در این ورژن شما میتوانید موضوع داینامیک برای Email Action بسازید :

یکی دیگر از امکانات جالب در این ورژن ویژگی های جدیدی است که برای ساخت مقادیر رشته ای اضافه شده و کار را برای شما آسان تر میکند :

تنظیمات فرایند ها

آخرین ویژگی که آن را در این مقاله مرور خواهیم کرد تنظیمات فرایند هاست :

نوع محتوا تا قبل از انتشار فرایند قابل تغییر نیست ، همچنین در این قسمت چگونگی و نحوه ی اجرای فرایند را مشخص میکنید و سایر مشخصات که در شکل مشخص است .

امیدوارم این مقاله نیز برای شما مفید بوده باشد .

موفق و پیروز باشید .

سلام

امروز در مورد پروتکل RPC مطالبی را خدمت شما دوستان عزیز ارائه خواهم کرد .

Remote Procedure Call که به اختصار آنرا RPC می نامیم در واقع پروتکلی است که به کاربر اجازه میدهد برنامه را از میزبان اجرا کند .

پروتکل RPC اطلاعاتی که بین کامپیوترهای کلاینت و سرور شرپوینت رد و بدل میشود را کنترل میکند .

نکته : پروتکل ارتباطات ( Communications Protocol ) لایه ای است در بالای پروتکل HTTP که مرورگرها برای انجام فعل و انفعال با وب سرور از آن استفاده میکنند .

پروتکل RPC چگونه کار میکند ؟

این پروتکل با استفاده از HTTP Post Request ، متدها ( که همان درخواست های کاربر میباشد ) را به شرپوینت سرویس ارسال میکند ، این درخواست ها ( Requests ) ، این اجازه را به کاربر میدهد تا بتواند درخواست یک سند را بدهد ، یک وظیفه را به روز کند ،یک سند را در مخزن اسناد آپلود کند ، یک آیتم را ویرایش کند و ...

مقادیری که بازگشت داده میشوند شامل اطلاعاتی در مورد درخواست کاربر میباشند که در قالب یک فرم HTML به کلاینت تحویل داده میشود ، پس پروتکل RPC از دو بخش تشکیل میشود ، بخش اول متدهایی ( Methods ) است که شامل درخواست های کاربر میباشد و بخش دوم مقادیر بازگشتی ( Returns Value ) که نتایج درخواست را به کاربر نمایش میدهد.

حال که متوجه شدیم این پروتکل چیست میخواهیم یک مثال عملی را در اینجا بیان کنیم تا بیشتر با قابلیت های این پروتکل آشنا شویم .

دریافت اطلاعات لیست ها با استفاده از RPC Protocol

در این مثال برنامه ای خواهیم نوشت که اطلاعات لیستها را با استفاده از این پروتکل به ما نشان میدهد .

برنامه ما شامل 3 تکست باکس میباشد که اولی آدرس سایت که همان آدرس سرویس endpoint ما میباشد را از کاربر دریافت میکند ، تکست باکس دوم Request ما را دریافت و تکست باکس سوم پاسخی است که از سرور دریافت میکنیم :

کد زیر به شما نشان میدهد که چطور یک درخواست بر روی آدرس مورد نظر ایجاد و سپس پاسخ مورد نظر را دریافت کنیم :

HttpWebRequest objRequest = (HttpWebRequest)HttpWebRequest.Create(txtSiteUrl.Text);

objRequest.Method = WebRequestMethods.Http.Post;

objRequest.Credentials = CredentialCache.DefaultCredentials;

objRequest.Headers.Add("X-Vermeer-Content-Type", "application/x-www-form-urlencoded");

objRequest.ContentType = "application/x-www-form-urlencoded";

StreamWriter sw = new StreamWriter(objRequest.GetRequestStream());

sw.Write(txtRequest.Text);

sw.Close();

HttpWebResponse objResponse = objRequest.GetResponse() as HttpWebResponse;

StreamReader sr = new StreamReader(objResponse.GetResponseStream());

txtResponse.Text = sr.ReadToEnd();

sr.Close();

objResponse.Close();

همانطور که ملاحظه میکنید با استفاده از کلاسهای HttpWebRequest و HttpWebResponse اطلاعات مورد نظر را از سرور دریافت و در داخل تکست باکس سوم نمایش میدهیم .

در این مثال ما از متد List Documents استفاده میکنیم که شامل پارامترهای زیر میباشد :

method=list documents:server_extension_version

&service_name=/&listHiddenDocs=(true|false)&listExplorerDocs=

(true|false)

[&platform=client_os]&initialURL=url&listRecurse=(true|false)

&listLinkInfo=(true|false)&listFolders=(true|false)&listFiles=

(true|false)

&listIncludeParent=(true|false)&listDerived=(true|false)&listBorders= (true|false)

پس از اجرای برنامه ما متد List Documents را در قسمت Request وارد میکنیم ، همچنین آدرس سرویس را و نتیجه کار را میتوانید در شکل زیر ملاحظه نمایید :

همانطور که می بینید نتیجه در قالب HTML برگشت داده میشود .

از این پروتکل استفاده های بسیار زیادی میشود ، به ویژه در کار با برنامه های کلاینت / سرور ، شما میتوانید با این پروتکل با سرعت بسیار زیادی اطلاعات را دریافت یا ارسال کنید ، به طور مثال با استفاده از متد Put شما میتوانید در هر ثانیه اقدام به ارسال چندین فایل کنید که در بسیاری از پروژه ها بسیار کاربردی است .

کدهای مربوط به مطلب امروز را میتوانید از اینجا دریافت کنید .

همچنین لیست کامل متدهای پروتکل RPC  را از اینجا میتوانید مشاهده نمایید.

موفق و پیروز باشید .

با سلام

امروز در مورد الگوی طراحی MVP مطالبی را خدمت شما ارائه کنم .

اما اجازه بدید قبل از اینکه به معرفی MVP بپردازیم ، تعریفی از الگوهای طراحی یا Design Patterns داشته باشیم.

در واقع الگوهای طراحی راه حل هایی برای مشکلاتی هستند که به طور معمول در برنامه نویسی با آنها مواجه هستیم ، این راه حل ها قبلا توسط افرادی طراحی و دسته بندی میشوند ، در واقع شما میتوانید بدون اینکه مراحلی که دیگران طی کردند تا به نتیجه برسند را به سادگی با استفاده از این الگوها طی کنید .

یک الگوی طراحی در واقع یک طرح به اتمام رسیده نیست که بتوان آن را مستقیم در کدها استفاده کرد ، الگوهای طراحی شامل توضیحات یا قالب هایی است برای حل مشکلات .

به قول یکی از دوستان در سایت برنامه نویس : کسی که OOP رو خوب میدونه مثل کسی ست که اجزای تشکیل دهنده ی یک کیک رو میشناسه؛ اما کسی که الگوهای طراحی (Design Patterns ) رو میدونه دستور پخت دقیق اون کیک رو هم در اختیار داره.

نتیجه : کیک نفر اول همیشه یکدست و خوشمزه نمیشه؛ در حالیکه کیکی که نفر دوم میپزه همیشه خوشمزه و یکدست خواهد بود.

شما میبایست به عنوان یک برنامه نویس و توسعه دهنده در مورد الگوهای طراحی اطلاعاتی داشته باشید تا بتوانید برنامه هایی با قابلیت و انعطاف پذیری بالا ایجاد کنید .

یکی از الگوهای طراحی که در برنامه های تحت وب و همچنین برنامه هایی که تحت شیرپوینت پیاده سازی میشوند کاربرد فراوانی دارد MVP میباشد . MVP مخفف کلمات زیر میباشد :

M = Model

V = View

P = Presenter

این الگو داده های برنامه را از هم تفکیک میکند ، یک صفحه ساده را در نظر بگیرید ، این صفحه شامل کنترل هایی برای دریافت نام ، نام خانوادگی ، تلفن و آدرس شخص میباشد ، کاربر میتوانید این فرم را تکمیل و پس از تایید آن پیغامی به او نمایش داده میشود .

شما به عنوان برنامه نویس در کلاسی که مربوط به این صفحه میباشد کدهایی را که این عملیات را انجام میدهد مینویسید ، اما چند تا مشکل وجود دارد :

1 – اگر تیم طراحی صفحه هنوز کنترل ها و ظاهر صفحه را ایجاد نکرده باشند ممکن است زمان را از دست بدهید

2 – نگهداری و پشتیبانی از این کدها دشوار میباشد

3 – تست کردن کدها مشکل است

4 – به سختی میتوانید کدهای خود را با صفحاتی که به نوعی با این کدها در ارتباط هستند به اشتراک بگذارید

این مدل ظاهر ( UI ) و رویدادها و توابع را از یکدیگر تفکیک میکند و در دو کلاس پیاده سازی میشوند ، View و Presenter

کلاس View برای پیاده سازی کنترلها و انتقال رویدادهایی که برای این کنترلها رخ میدهد به Presenter مورد استفاده قرار میگیرد .

کلاس Presenter برای پاسخ دهی به رویداد و به روز کردن Model ) که شامل لایه منطقی و داده میباشد ) به کار میرود

یکی از مزایای این الگو این است که کدهایی که در کلاس Presenter پیاده سازی میشوند میتوانند به راحتی در برنامه های تحت وب و ویندوز اجرا شوند .

دومین مزیت استفاده از این الگو این است که تیم برنامه نویسی بدون اینکه منتظر شوند تا طراحی ظاهر برنامه تکمیل شود ( بدون توجه به UI ) میتوانند کدهای خود را تست و اجرا کنند ، در شکل زیر میتوانید نمایی از این الگو را مشاهده نمایید :

خوب ، بهتره یک مثل عملی بزنیم تا بهتر بتوانیم مفهوم و کارایی این الگو را درک کنیم .

فرم ساده ی زیر را در نظر بگیرید :

گام نخست در ایجاد این الگو ساخت کلاس اینترفیس میباشد که در واقع همان View ما میباشد .

یک کلاس به اسم IContactUs.cs میسازیم و کدهای زیر را در آن وارد میکنیم :

public interface IReaderContactUs

  {

string Name { get; }

string Email { get; }

string PhoneNumber { get; }

string Message { get; }

string Result { set; }

  }

در اینترفیس ها ما هیچ پیاده سازی انجام نمیدیم فقط دستورعمل ها در اینترفیس تعریف میشوند . اینترفیسی که در بالا تعریف کردیم به ما میگوید که میتوانیم نام ، ایمیل ، شماره تلفن و پیام را دریافت ( Get ) و یک نتیجه را دریافت ( Set ) کنیم .

حالا ما به یک Presenter احتیاج داریم ، Presenter همچون یک کارگر زنبور عسل همیشه در حال کاره و یک نکته قابل توجه در مورد Presenter این است که Presenter هیچ اطلاعی در مورد UI ندارد .

Presenter معمولا به صورت یک کلاس جدا پیاده سازی میشود و در نهایت توسط UX (User Experience) که در این مثال یک صفحه وب میباشد استفاده میشود .

یک کلاس دیگر ساخته و نام آنرا ContactUsPresenter.cs میگذاریم و کدهای زیر را در آن وارد میکنیم :

public class ContactUsPresenter

{

private readonly IReaderContactUs view;

public ContactUsPresenter(IReaderContactUs view)

{

this.view = view;

}

public void ProcessForm()

{

StringBuilder sb = new StringBuilder();

sb.Append(string.Format("نام : {0}<br />", view.Name));

sb.Append(string.Format("ایمیل : {0}<br />", view.Email));

sb.Append(string.Format("تلفن : {0}<br />", view.PhoneNumber));

sb.Append(string.Format("پیام : {0}<br />", view.Message));

view.Result = string.Format("<h1>با تشکر ، پیام شما دریافت شد</h1>{0}<hr />", sb);

}

}

در این کلاس ما یک نمونه از اینترفیس ایجاد میکنیم ، همچنین Constructor ما شامل یک پارامتر است که از نوع اینترفیس ماست .

در آخر ما به کدهای وب فرم خود مراجعه میکنیم ، در کدهای وب فرم اینترفیس را پیاده سازی میکنیم ، این بدین معناست که وب فرم ما میباست نام ، ایمیل ، تلفن و پیام را مقدار دهی کنید و سپس پیام مورد نظر را به کاربر نمایش دهد .

توجه داشته باشید که ما یک نمونه خصوصی از ContactUsPresenter میسازیم اما در هنگام فراخوانی متد OnInit آن را معرفی میکنیم ، هنگامی که دکمه ارسال کلیک شود ، متد ProcessForm اجرا میشود :

public partial class ContactUs : UserControl, IReaderContactUs

{

private ContactUsPresenter presenter;

 

public string Name { get { return txtName.Text; } }

public string Email { get { return txtEmail.Text; } }

public string PhoneNumber { get { return txtPhone.Text; } }

public string Message { get { return txtMessage.Text; } }

public string Result { set { lblResult.Text = value; } }

 

protected override void OnInit(EventArgs e)

{

base.OnInit(e);

presenter = new ContactUsPresenter(this);

}

protected void SubmitContactButton_Click(object sender, EventArgs e)

{

presenter.ProcessForm();

}

}

و میتوانید نتیجه کار خود را ببینید :

خوب ، در این مقاله توضیحات مختصری در مورد این الگو بیان شد ، شما میتوانید کدهای پیچیده تری با این الگو طراحی کنید و مطالبی که خدمت شما دوستان عزیز ارائه شد صرفا جهت آشنایی شما با این الگو میباشد ، اگر فرصتی باشد در مقالات آینده بیشتر در مورد این الگو برای شما مطالبی قرار خواهم داد ، در ضمن کدهای این مثال را میتوانید از اینجا دریافت کنید .

امیدوارم که مورد استفاده شما دوستان عزیز قرار گرفته باشد .

موفق و پیروز باشید .

با سلام

چند روز مطلب جالبی در مورد رویدادهای وب پارت در وبلاگWictor Wilen پیدا کردم که به توسعه دهندگان شیرپوینت کمک میکند تا بتوانند وب پارتهایی با کارایی بهتر ایجاد کنند ، این رادیوگرافی به شما رویدادهایی که در طی چرخه حیاط یک وب پارت ، WebpartZone ، Webpart Manager و Page اتفاق میافتد را نشان میدهد :

میتوانید نسخه PDF و XSL آن را از لینک های زیر دریافت کنید:

سلام

امیدوارم که تا اینجا از مطالب ارائه شده استفاده لازم را برده باشید ، مخاطبین امروز ما بیشتر توسعه دهندگان هستند ، در این مقاله در مورد ایجاد صفحات در شیرپوینت ، MasterPage  ها و همچنین Feature  ها صحبت خواهیم کرد .

چگونه صفحات اختصاصی در شیرپوینت ایجاد کنیم ؟

یکی از سوالاتی که برای خیلی از توسعه دهندگانی که تازه با شیرپوینت آشنا شدند پیش میاد این است که چطور میتوانیم صفحات اختصاصی در شیرپوینت بسازیم ؟

همانطور که در مقاله اول توضیح دادم در شیرپوینت ما دو نوع صفحه داریم که در اینجا میتونیم کمی دقیقتر این موضوع رو بررسی کنیم ، در مقاله اول گفتیم که ما دونوع صفحه عمومی و صفحه اختصاصی در شیرپوینت داریم ، صفحات عمومی که در تمام سایتها وجود دارند به ما کمک میکنند تا تنظیمات و مشخصات سایتها را مشخص کنیم ، مانند صفحه " تنظیمات سایت " . همچنین نکته دیگری که در مورد این صفحات باید بدانید این است که تمام این صفحات در مسیر زیر قرار دارند :

C:\Program Files\Common Files\Microsoft Shared\web server extensions\12\TEMPLATE\LAYOUTS

که با رفتن به این مسیر میتوانید سایر صفحات عمومی را مشاهده نمایید :

خوب ، در اینجا ما یک صفحه ASPX  ساده به نام SimplePage.aspx  می سازیم و در این مکان قرار میدهیم ، سپس شما میتوانید به IIS  بروید و آن را مشاهده نمایید :

( برای مشاهده سایز بزرگتر تصویر اینجا را کلیک کنید )